Στύγα: Το ποτάμι της Nikita Gill είναι το δεύτερο βιβλίο της σειράς Goddesses of the Underworld , μετά το Hekate: The Witch.

Το βιβλίο είναι ένα μυθιστόρημα σε στίχους, παρά ένα συμβατικό πεζό μυθιστόρημα φαντασίας, και εκτείνεται σε περίπου 416 σελίδες στην τυπική έκδοση.

Περί τίνος πρόκειται;

Η Στύγα κινείται πιο πίσω στην ελληνική μυθολογία από την Εκάτη. Η ιστορία ξεκινά μια γενιά πριν από τα γεγονότα του Hekate: The Witch και επικεντρώνεται στη Στύγα, τη θεϊκή φιγούρα που γίνεται η προσωποποίηση του ποταμού Styx στον Κάτω Κόσμο. Ο Gill παίρνει μια σχετικά σκοτεινή φιγούρα από την ελληνική μυθολογία και την κάνει το κέντρο μιας ιστορίας ενηλικίωσης για την αδελφότητα, την ταυτότητα, την εξουσία, την αγάπη, τη μητρότητα και τον πόλεμο.

Η Στύγα παρουσιάζεται ως το πρωτότοκο παιδί των Τιτάνων. Αρχικά είναι σημαντική στην οικογένειά της, αλλά σταδιακά επισκιάζεται από τα πολλά αδέλφια της, ιδιαίτερα τις Ωκεανίδες και τους Ποταμούς. Η σχέση της με την οικογένειά της και η αυξανόμενη επίγνωσή της για τις καταπιεστικές δομές που περιβάλλουν τους θηλυκούς θεούς γίνονται κεντρικές για την ανάπτυξή της.

Μία από τις πιο σημαντικές σχέσεις είναι με την Αστερία, την ξαδέρφη της Στύγας. Οι δυο τους αναπτύσσουν μια ισχυρή φιλία και αδελφότητα, εκπαιδεύονται μαζί στη δημιουργία και τη μαγεία ενώ προσπαθούν να κατανοήσουν τη θέση τους στον όλο και πιο επικίνδυνο κόσμο των Τιτάνων. Η σχέση τους φαίνεται να είναι ένα από τα συναισθηματικά θεμέλια του μυθιστορήματος.

Η ελληνική μυθολογία στη Στύγα

Αυτό που κάνει τη Στύγα ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι ότι η Gill δεν αφηγείται απλώς έναν διάσημο ελληνικό μύθο. Χτίζει μια ολόκληρη ιστορία γύρω από τη μυθολογία γύρω από μια σχετικά δευτερεύουσα θεότητα.

Στην αρχαία ελληνική μυθολογία, η Στύγα είναι και θεά και ποτάμι. Το ποτάμι χωρίζει τον κόσμο των ζωντανών από τον Κάτω Κόσμο και συνδέεται ιδιαίτερα με θεϊκούς όρκους. Οι θεοί που ορκίζονται στη Στύγα δεσμεύονται από αυτόν με εξαιρετικά ισχυρό τρόπο.

Ο Nikita Gill παίρνει αυτή τη σχετικά περιορισμένη μυθολογική ταυτότητα και θέτει ένα πολύ μεγαλύτερο ερώτημα: Ποια ήταν η Στύγα πριν γίνει ο ιερός ποταμός του Κάτω Κόσμου;

Αυτό δίνει στην Gill σημαντική ελευθερία να εφεύρει μια προσωπική ιστορία για αυτήν. Κατά συνέπεια, το βιβλίο εξερευνά την περίοδο της Τιτανομαχίας, τη μεγάλη σύγκρουση μεταξύ των Τιτάνων και της νεότερης γενιάς θεών με επικεφαλής τον Δία.

Σύνδεση με την Εκάτη

Αυτή είναι ίσως η πιο ενδιαφέρουσα πτυχή για κάποιον που απόλαυσε την προηγούμενη δουλειά σας στο Hekate: The Witch.

Τα δύο βιβλία αποτελούν μέρος της σειράς Goddesses of the Underworld του Gill. Η προγραμματισμένη σειρά είναι:

1. Hekate: The Witch
2. Styx: The River
3. Nyx: The Night — προς το παρόν ανακοινώνεται για το 2027.

Ωστόσο, η Στύγα δεν είναι απλώς μια συμβατική συνέχεια της Εκάτης. Πηγαίνει προς τα πίσω χρονολογικά, ξεκινώντας μια γενιά πριν από την ιστορία της Εκάτης. Αυτό σημαίνει ότι η Gill κατασκευάζει σταδιακά μια μεγαλύτερη μυθολογική ιστορία για τις γυναικείες φιγούρες του Κάτω Κόσμου.

Επομένως, η τριλογία έχει τη δυνατότητα να γίνει κάτι πολύ μεγαλύτερο από τρεις μεμονωμένες αφηγήσεις. Ο Gill δημιουργεί ουσιαστικά μια κοινή μυθολογία με επίκεντρο τις γυναικείες θεότητες που σχετίζονται με τον Κάτω Κόσμο και τις πιο σκοτεινές πτυχές της ελληνικής μυθολογίας.

Θέματα

Οι περιγραφές και το πρώιμο υλικό υποδηλώνουν ότι η Στύγα συνεχίζει το ενδιαφέρον της Gill να ερμηνεύσει εκ νέου την ελληνική μυθολογία από μια γυναικεία οπτική γωνία. Η Στύγα της ασχολείται με έναν κόσμο στον οποίο οι γυναίκες και οι θεές συχνά ορίζονται από τις σχέσεις τους με πιο ισχυρούς αρσενικούς θεούς.

Κατά συνέπεια, το βιβλίο εξετάζει τη γυναικεία οργή, την πατριαρχική εξουσία, την ταυτότητα και τον αγώνα να καθορίσει κανείς τη μοίρα του. Ο εκδότης το περιγράφει ως μια ιστορία αδελφότητας, ταυτότητας, αγάπης και πολέμου, ενώ τα πρώτα κριτικά σχόλια έχουν τονίσει ιδιαίτερα την αντιμετώπιση της γυναικείας οργής, του τραύματος των γενεών και του κόστους του πολέμου.

Είναι ενδιαφέρον ότι το υλικό της λέσχης βιβλίου του εκδότη αποκαλύπτει επίσης ότι η προφητεία παίζει σημαντικό ρόλο μέσω της Αστερίας και της Στύγας. Αυτό φέρνει ένα άλλο κλασικό χαρακτηριστικό της ελληνικής μυθολογίας στην ιστορία: την ένταση μεταξύ της μοίρας και της ελεύθερης βούλησης.